آوازهای بزرگ را دستگاه مینامند و موسیقی ایران شامل هفت دستگاه است از قراره ماهور /شور / چهارگاه/ همایون/ سه گاه/ نوا و راست پنج گاه . برخی از موسیقی دانها این قسمت بندی را به میرزاعبدالله نوازنده ی معروف تار و سه تار اواخر دوره ی قاجار پدر شادروان احمد عبادی نسب می دهند و نیز ردیف های مختلف موسیقی دانها از قبیل شادروان میرزا حسینقلی / میرزاعبدالله / درویش خان / ابوالحسن صبا / علی اکبر شهنازی و ... از روی همین ترتیب است . شایان ذکر است که مقصود نوازندگان از ((ردیف)) سبک و روش و کیفیت تنظیم و ترکیب یک آواز است . در بین دستگاه های هفت گانه ی فوق شور از همه بزرگ تر است و گسترش بیشتری دارد . هر یک از دستگاه هااز آهنگ ها و نغمه هایی به نام گوشه به هم بافته شده است ولی دیتگاه شور به جز آنها دارای الحان خاصی است که هریک به تنهایی استقلال دارند که عبارتند از : ۱. ابو عطا / ۲. بیات زند/۳. افشاری/۴. دشتی /۵. کرد بیات / که به آواز هم معروف است .
هر یک از پنج آواز بالایی به نوبه ی خود دارای گوشه های فرعی دیگری است . در میان مقامها دستگاه شور از دیگر آواز ها متداول تر است و مردم با گوشه های آن بیشتر آشنایی دارند .
